واپسین سرود

 

 

 

دهل زن ها می نوازند

سرنا ها دم گرفته اند

بیدار شو قناری مرده

                    بیدار شو

 

حیاط را آب پاشیده ام

لباس های خانه را تکانده ام

پنجره ها را گرد گرفته ام

بیدار شو قناری مرده

               ترانه های فدیمی را زمزمه کن

 

می بینی؟

کودکان فشفشه هایشان را روشن کرده اند

لبخند

       در های شهر را

 یک به یک

              به صدا در آورده

بهار آمده

قناری مرده ی من

خورشید رانزدیک تر نمی بینی؟

 

به کدام آدم برفی دل بسته ای؟

غم کدام گل یخ با توست؟

که بشقاب های سبزه را

ماهیان تنگ را

به گلوی تو راهی نیست

 

تو در زمستان مانده ای اما

خورشید نزدیک تر می تابد

و برف ها آب شده اند.

 

 

 

                 

دو کلمه...

 

ای کاش که جای آرمیدن بودی...

 

یکسال از زمانی که این وبلاگ تاسیس شد گذشت و آنچه که مانده است خرده شعر هایی است که روایت جان کندن ماست در جهانی که در آن زیسته ایم.روایت سگ دو زدن ها و کنکاش کردن ها میان هزاران کلمه که بیش از آنکه مرهمی بر درد باشد بار گرانی است بر دوش.بعضی وقت ها این کلمه ها بلایی به سرم می آورند که می خواهم از هرچه شعر و شاعری است توبه کنم ولی به قول هادی وحیدی عزیز:کرمی است که در اندرونمان می لولد.

دیشب که رباعیات خیام را تورق می کردم بار دیگر به این رباعی بر خوردم.به راستی منزلگاه این همه تکاپو و کنکاش چیست؟ماحصل این همه تلاش چیست  وقتی کوزه گر دهر((می سازد و باز بر زمین می زندش)).در این آمد و شد مکرر فصل ها چه رازیست؟نه خیام جواب داد نه من میدانم و می توانم.باری شما بگویید...

 

    ای کاش   که   جای   آرمیدن    بودی

                                                              یا   این   ره   دور  را  رسیدن  بودی

    کاش از پی صد هزار سال از دل خاک  

                                                              چون سبزه ی امید  بر دمیدن  بودی

                                                            

 

 

اتوبوس

 

روزی اتوبوس

مرا کنار یک گورستان قدیمی

پیاده خواهد کرد

 

و من جاودانه خواهم شد.

 

 

 

چتر

 

این  شعر از کارهای قدیمی من است و پیشتر هم در وبلاگم ثبت کرده ام 

اما حال و هوای امروزم باعث میشود که این ها را زمزمه کنم و دست بگزم و آه بکشم...

 

به باران می اندیشم

به روزهایی که می توانستیم

زیر یک چتر زندگی کنیم.

 

 

 

شعر هایی برای سرزمینم

 

 

باید برای سرزمینم می گریستم

 

این شعر را نوشتم.

 

*****

 

نوار همینطور می خواند

((وطن پرنده ی پر در خون...))

و من

در میان مردمانی که در رفت و آمدند

 سال هاست

به دنبال چیزی می گردم

که  پیدایش نمی کنم.