دو کلمه...
ای کاش که جای آرمیدن بودی...
یکسال از زمانی که این وبلاگ تاسیس شد گذشت و آنچه که مانده است خرده شعر هایی است که روایت جان کندن ماست در جهانی که در آن زیسته ایم.روایت سگ دو زدن ها و کنکاش کردن ها میان هزاران کلمه که بیش از آنکه مرهمی بر درد باشد بار گرانی است بر دوش.بعضی وقت ها این کلمه ها بلایی به سرم می آورند که می خواهم از هرچه شعر و شاعری است توبه کنم ولی به قول هادی وحیدی عزیز:کرمی است که در اندرونمان می لولد.
دیشب که رباعیات خیام را تورق می کردم بار دیگر به این رباعی بر خوردم.به راستی منزلگاه این همه تکاپو و کنکاش چیست؟ماحصل این همه تلاش چیست وقتی کوزه گر دهر((می سازد و باز بر زمین می زندش)).در این آمد و شد مکرر فصل ها چه رازیست؟نه خیام جواب داد نه من میدانم و می توانم.باری شما بگویید...
ای کاش که جای آرمیدن بودی
یا این ره دور را رسیدن بودی
کاش از پی صد هزار سال از دل خاک
چون سبزه ی امید بر دمیدن بودی