عاقبت

آنقدر زنده می مانیم

که بمیریم.

 

 

 

 

همیشه...همان

 به اساتید بزرگوارم

دکتر ژاله

دکتر مومنی

دکتر بشردوست

که بار محنت روزگاران را بر دوش دارند.

 

 

نه برادر!!

دری نیست

پنجره ای حتی

اصلآ بی خیال در و پنجره

ـ آسمان ابری تر از آن است که فکرش را می کردیم ـ

 

بیا در پستوی این خانه بنشینیم

همه چیز را پنهان کنیم

و به این فکر کنیم

که نور از کجا نمی تابید

نور از کجا نمی تابد

نور از کجا نخواهد تابید.